Kijk je op dit moment naar trouwfotografen, dan kom je twee stijlen steeds vaker tegen: documentaire trouwfotografie en editorial trouwfotografie. Beide leveren prachtige beelden op, maar het uitgangspunt is compleet verschillend. In dit artikel leg ik het verschil uit, en waarom ik zelf bewust voor de documentaire stijl heb gekozen, en niet voor editorial.
Wat is editorial trouwfotografie?
Editorial trouwfotografie is de laatste jaren flink in opkomst, mede dankzij Pinterest en Instagram. Deze stijl is geïnspireerd op modefotografie: strak gecomponeerde beelden, een filmische uitstraling, en veel, heel veel poseren. Bij editorial fotografie bepaalt de fotograaf waar je staat, hoe je je hoofd houdt, welke kant je op kijkt en zelfs welke uitdrukking je gezicht heeft. Elk beeld wordt zorgvuldig opgebouwd, vaak met meerdere pogingen tot de pose precies goed staat. Het resultaat is regelmatig heel beeldschoon, maar het is ook een geconstrueerd beeld: een moment dat gemaakt is, niet een moment dat vanzelf ontstond.
Wat is documentaire trouwfotografie?
Documentaire trouwfotografie werkt precies andersom. In plaats van momenten te creëren, leg ik vast wat er werkelijk gebeurt. Geen poses op commando, geen "kijk eens hier, kin iets omlaag, en lach", maar de dag zoals hij zich vanzelf ontvouwt. De tranen tijdens de ceremonie, de lach om een speech die net iets te eerlijk is, het moment dat niemand had zien aankomen. Alleen tijdens de fotoshoot geef ik een klein beetje sturing, voor het mooiste licht, maar voor de rest van de dag volgt de camera, in plaats van dat die leidt.
Waarom ik niet voor editorial kies: het vele poseren
De belangrijkste reden dat ik niet voor editorial fotografie kies, is het vele poseren dat erbij komt kijken. Steeds opnieuw dezelfde houding aannemen, wachten tot de fotograaf tevreden is, en ondertussen proberen er ontspannen uit te zien terwijl je eigenlijk heel bewust wordt neergezet. Dat kost tijd op je trouwdag, tijd die je ook gewoon bij je gasten had kunnen zijn. En het kost je iets anders: spontaniteit. Hoe vaker je een pose herhaalt, hoe kunstmatiger een moment aanvoelt, en dat zie je op de foto's terug. Een geposeerde glimlach oogt anders dan een glimlach die ontstaat omdat er iets grappigs gebeurde.
Ik geloof dat de mooiste momenten van een trouwdag ontstaan wanneer niemand ze regisseert: een blik tussen twee zussen, een spontane omhelzing, de stilte net voor het jawoord. Dat soort momenten mis je zodra je ze naspeelt voor de camera, en je krijgt ze ook niet terug door ze achteraf na te bootsen.
Editorial mist vaak wat er naast gebeurt
Er speelt nog iets mee bij editorial fotografie: doordat er zo gericht wordt gecomponeerd en geposeerd, gaat het vaak om strak rechtopstaande, ingekaderde beelden. Precies het bruidspaar, precies gecentreerd, precies volgens de gewenste compositie. Dat oogt mooi, maar het betekent ook dat alles buiten die kader wordt weggelaten. En juist daar gebeurt vaak iets moois: een gast die op de achtergrond ontroerd toekijkt, kinderen die spelen tijdens de fotoshoot, een spontane lach ergens net buiten beeld. Door je zo te richten op het perfect geposeerde beeld, mis je die momenten ernaast, terwijl dat soms net de foto's zijn die achteraf het meest raken. Documentair werken betekent dat ik daar juist oog voor houd, in plaats van me te beperken tot wat er precies in het kader hoort te staan.
Het verschil zit in de intentie
Het belangrijkste verschil tussen beide stijlen zit niet zozeer in de techniek, maar in de intentie. Editorial fotografie vraagt: hoe kan ik dit moment zo mooi mogelijk maken, ook als dat betekent dat het moment wordt opgebouwd? Documentaire fotografie vraagt: hoe leg ik dit moment vast zoals het werkelijk was, zonder dat ik het naar mijn hand zet? Beide zijn legitieme keuzes, en welke stijl bij jullie past hangt af van wat je later wilt terugzien.
Waarom ik zelf voor documentair werk
Ik zie mezelf niet als de maker van "het perfecte plaatje", en ik pretendeer ook niet de meest creatieve of trendy fotograaf van Nederland te zijn. Mijn werk is simpelweg vastleggen zoals het is, niets meer en niets minder. Dat is een bewuste keuze, geen gebrek aan ambitie.
Door tussen de gasten te staan in plaats van ernaast, ben ik onderdeel van de dag in plaats van een buitenstaander die af en toe een moment regisseert. Mensen vergeten na een tijdje dat er een camera aanwezig is, en juist daardoor ontstaat er ruimte voor echte, onbewaakte momenten, in plaats van steeds herhaalde poses. Geen overdreven bewerking, geen kunstmatig opgepoetste sfeer, maar een eerlijke weergave van wie jullie zijn en hoe jullie dag verliep.
Welke stijl past bij jullie?
Er is geen goed of fout tussen editorial en documentaire trouwfotografie, het gaat om wat bij jullie past. Houd je van gestileerde, filmische beelden en vind je het geen probleem om tijd te besteden aan poseren voor de camera, dan is editorial mogelijk een betere match. Willen jullie juist zo min mogelijk tijd kwijt zijn aan poseren en over tien jaar terugkijken op foto's die precies laten zien hoe jullie dag écht was, met alle emotie, chaos en spontaniteit die daarbij hoort, dan is documentaire trouwfotografie waarschijnlijk wat jullie zoeken.
Ben je benieuwd of mijn documentaire stijl bij jullie past? Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek, bij mij thuis of online via Google Meet. Tijdens dat gesprek kun je ook complete reportages van eerdere bruiloften inkijken, zodat je een eerlijk beeld krijgt van hoe ik werk, niet alleen de mooiste losse foto's op Instagram.
